|
صفحه 3
صفحه 2
صفحه 1
آموزش شبكه
–
بخش آخر
قالب بسته
IP :
قالب بسته
IP
به شكل زير مي باشد
:
1- 4 Bit VERSION
2- 4 Bit IHL
3- 8 Bit TYPE OF SERVICE
4- 16 Bit TOTAL LENGTH
5-8 Bit IDENTIFICATION
6- 1 Bit UNUSED!
7- 1 Bit DF
8- 1 Bit MF
9- 13 Bit FRAGMENT OFFSET
10- 8 Bit TIME TO LIVE
11- 8 Bit PROTOCOL
12- 16 Bit HEADER CHECK SUM
13- 32 Bit SOURCE ADDRESS
14- 32 Bit DESTINATION ADDRESS
15- 0 OR More ( 32 Bit ) OPTION
16- 32 Bit PAY LOAD
Version :
اين فيلد چهار بيت است
و نسخه پروتكل
IP
را مشخص مي كند
.
پروتكلي كه هم اكنون در اينترنت از آن
استفاده مي شود پروتكل نسخه چهار مي باشد
.
IHL ( IP Header Length ) :
اين فيلد نيز
4
بيتي است و طول
Header
بسته را مشخص مي كند ، اگر عدد موجود در اين فيلد در
4
ضرب شود طول
Header
به بايت بدست مي آيد
.
به عنوان مثال اگر در اين فيلد عدد
10
قرار گرفته باشد بدين معني است كه طول
Header
،
40
بايت خواهد بود
.
حداقل طول
Header (
در هنگامي كه
Option
برابر صفر باشد
)
برابر
20
بايت و بنابراين حداقل
IHL
عدد
5
مي
باشد
.
اگر در بسته اي
IHL
كمتر از
5
باشد از اين بسته صرفنظر مي شود
.
حداكثر اين مقدار نيز برابر عدد
15
است
.
بنابراين حداكثر طول
Header
مي تواند
60
بايت باشد و درنتيجه قسمت
Option
مي تواند بين صفر تا
40
بايت تغيير كند
.
Type of service :
در اين قسمت اطلاعات مربوط به
اولويت بندي و كيفيت سرويس ذخيره مي شود
.
Total length :
طول يك بسته شامل قسمت
Header
و
Data
را مشخص مي كند
.
باتوجه به تعداد
بيتهاي
Total length
مي توان گفت كه
ماكزيمم طول بسته
IP
،
64
كيلو بايت باشد
.
Identification :
در اين قسمت مشخص مي شود كه اطلاعات
موجود دراين قسمت داده در اين بسته
IP
مربوط به چه ديتاگرامي از لايه بالاتر مي باشد
.
Fragment offset :
اين فيلد در سه بخش سازماندهي شده
است
:
الف
) DF ( Don't Fragment ) :
با يك شدن اين بيت در يك بسته
IP
هيچ مسيريابي حق ندارد در بين راه اين
بسته را به بسته هاي كوچكتر تقسيم نمايد
.
ب
) MF ( More Fragment ) :
اين بيت مشخص مي كند كه آيا بسته
IP
آخرين قسمت مربوط به يك ديتاگرام مي باشد و يا هنوز هم
بسته
هاي ديگري وجود دارد
.
ج
) Fragment offset :
اين قسمت
13
بيتي است و در حقيقت
شماره ترتيب داده هاي هر بسته در ديتاگرام شكسته شده
مي باشد
.
بنابراين يك ديتاگرام مي تواند به حدود
8000
بسته تقسيم شود
.
TTL ( Time To Live ) :
TTL
در نقش يك شمارنده طول
عمر بسته را تعيين مي نمايد
.
طول عمر
بسته به زماني اشاره مي كند كه يك بسته
IP
مي تواند در شبكه سرگردان باشد
.
بيشترين عددي كه مي توان در اين قسمت قرارداد عدد
255 (
يك بايت
)
است
.
اين عدد توسط فرستنده بسته تنظيم شده و
با عبور از هر مسيرياب
–
هر مرحله عبور از
مسيرياب را يك
hop
يا پرش مي نامند
-
يك واحد از آن كم مي شود
.
به ازاي هر ثانيه انتظار در صف نيز يك واحد از آن كم
مي شود
.
وقتي اين عدد به صفر برسد بسته
IP
از مسير حذف شده و از رسيدن آن به مقصد
جلوگيري مي شود
.
عددي كه به طور معمول
توسط سيستم عامل در اين قسمت قرار مي گيرد عدد
30
است و عددي كه معمولا بوسيله آن مي توان از نقطه اي به
نقطه ديگر حركت كرد
عدد
15
است
.
Protocol :
اين فيلد مشخص مي كند كه پروتكل تحويلي از
لايه بالاتر
TCP
يا
UDP
مي باشد ؛ هر پروتكل داراي يك شماره خاص است
.
Header check sum :
براي
كشف خطا بكار مي رود
.
اين فيلد به دليل
اينكه برخي از اطلاعات بسته در عبور از هر مسيرياب
تغيير مي نمايد بايد دوباره
مقداردهي شود
.
همچنين خطاهاي بوجود آمده
مربوط به بسته
IP
در اين لايه بررسي نمي
شود
.
Source
و
Destination :
آدرسهاي
4
بايتي منحصر بفرد برروي اينترنت مي
باشند كه مبدا و مقصد را مشخص مي كنند
.
Option :
اين قسمت اختياري است و معمولا اطلاعاتي در
خصوص مسيريابي و مسيرهاي بهينه در آن قرار مي گيرد كه
مورد استفاده مسيريابها است
.
Pay load :
در اين قسمت
داده ها و يا در واقع قطعه اي از ديتاگرام لايه بالاتر
قرار مي گيرد
.
آدرس
ها در اينترنت
:
در اينترنت هر ميزبان داراي
يك آدرس يكتا و منحصر بفرد
32
بيتي مي
باشد براي سادگي نمايش اين آدرس ، آدرس به
4
قسمت
8
بيتي بقسيم مي شود هر قسمت
با نقطه از قسمت ديگر جدا شده و در مبناي
10
نمايش داده مي شود
.
براي مثال عدد
00100010,00010101,11100001,00000001
به
صورت
34.21.225.1
نمايش داده مي شود
.
نحوه پيدا كردن آدرسها بر
روي اينترنت مانند پيدا كردن آدرسها براي يك آدرس پستي
و يا مسيريابي تلفن براساس
شماره تلفن ها مي باشد
.
تفاوتي كه بين
تقسيم بندي
IPها
و آدرسهاي پستي و شماره
تلفن ها وجود دارد اين است كه تقسيم بنديهاي پستي
براساس مرزبنديهاي جغرافيايي و
موقعيت سياسي
–
جغرافيايي مي باشد اما در
تقسيم بندي
IPها
اين دسته بندي براساس
شركتهاي مختلف و تامين كنندگان سرويس انجام شده است و
محدوديتي از لحاظ جغرافيايي
ندارد
.
آدرسهاي
IP
برروي
اينترنت حدود
4
بيليارد مي باشند كه در
5
كلاس
A
،
B
،
C
،
D
و
E
تقسيم بندي شده اند
:
•
آدرسهاي كلاس
A :
آدرسهاي اين كلاس با عددي بين
0
تا
127 (0.xxx.xxx.xxx
تا
127.xxx.xxx.xxx )
شروع مي شوند
.
•
آدرسهاي كلاس
B :
آدرسهاي اين كلاس با عددي بين
128
تا
191
شروع مي شوند
.
•
آدرسهاي كلاس
C :
آدرسهاي اين كلاس با عددي بين
192
تا
223
شروع مي شوند
.
•
آدرسهاي كلاس
D :
دراين كلاس
4
بيت مشخصه كلاس مي
باشد
( 1110 )
و
28
بيت باقي مانده آدرسهاي
Multi cast
هستند ، بدين معني كه با تنظيم كردن قسمت باقي مانده
مي توان
اطلاعاتي را براي گروهي از كامپيوترها كه داراي مشخصه
مشترك هستند
(
آدرس
Multi cast)
ارسال نمود
.
•
آدرسهاي كلاس
E :
آدرسهاي اين كلاس با عددي بزرگتر از
224
شروع مي شوند
.
اين آدرسها رزرو
شده اند و برروي اينترنت استفاده نمي شوند
.
آدرسهاي خاص
:
در بين تمامي كلاسهاي آدرس
( 5
گروه
)
گروهي از
آدرسها وجود دارند كه داراي معني ويژه اي هستند و نمي
توان با آنها شبكه يا ميزبان
خاصي را برروي اينترنت آدرس دهي نمود ؛ رنج
IPهاي
آزادي كه مي توان برروي اينتزنت از آن استفاده كرد از
192.168.0.0
تا
255.255.0.0
مي باشد
.
اين آدرسهاي خاص عبارتند از
:
1- 0.0.0.0 :
هر ماشيني كه آدرس آن مشخص نيست
(
آدرس خودش را نمي داند
)
از اين آدرس در قسمت
Source
پاكت
IP
استفاده مي كند
.
مشخص است كه گيرنده
Packet
نمي تواند هيچ جوابي براي فرستنده ارسال نمايد
.
2- 0.xxx.xxx.xxx :
هر
ماشيني كه مشخصه شبكه اي را كه متعلق به آن است ندارد
از اين ساختار آدرس استفاده
مي كند
.
3- 255.255.255.255 :
براي ارسال
Broad cast
در شبكه اي كه ماشين ارسال كننده بسته برروي
آن شبكه قرار دارد بكارمي رود
.
4- xxx.xxx.xxx.255 :
براي ارسال
Broad cast
براي كليه ماشينها در يك شبكه خاص بكارمي
رود
.
5- 127.xxx.xxx.xxx :
اين
آدرس ، آدرس بازگشت
( Loop back )
مي باشد
.
از اين آدرس براي اشكال زدايي نرم
افزارها و تست برنامه ها استفاده مي شود ؛ به عنوان
مثال آدرس
127.0.0.1
فرستنده بسته را مشخص مي نمايد يعني هر
Packet
ارسالي به ارسال كننده
Packet
بازمي گردد
.
DNS ( Domain Name Server ) :
تنها هويت معتبر يك ميزبان برروي اينترنت آدرس
IP
ميزبان مي باشد اما به دليل اينكه به
خاطر سپردن
IPها
تقريبا غيرممكن است از
آدرسهاي نمادين استفاده مي شود كه بايد به آدرسهاي
IP
تبديل شوند
. DNS
يا
سيستم نامگذاري دامنه روشي سلسله مراتبي است كه بانك
اطلاعاتي مربوط به نامها و
معادل
IP
آنها را روي شبكه اينترنت توزيع
كرده است و هر ايستگاهي مي تواند در يك روال منظم و
سلسله مراتبي آدرس
IP
معادل با نام مورد نظرش را پيدا نمايد
.
روش كار به اين صور است كه
قبل از اينكه يك برنامه كاربردي بخواهد برروي اينترنت
ارتباطي را برقرار كند نام
ميزباني را كه مي خواهد به آن متصل شود با استفاده از
پروتكل
UDP
براي سرويس دهندههاي
DNS
كه در تنظيمات آن به صورت دستي معرفي شده اند ارسال مي
نمايد و
پس از دريافت آدرس
IP
اطلاعات را براي
مقصد مورد نظر ارسال مي نمايد
.
صفحهي قبل |
